Wie ben ik

Ik vertel u graag mijn verhaal, als u daarna niet vergeet te doneren om mij weer een stapje dichter bij mijn doel te brengen: een gezond leven als ieder ander kind


Yigit is een lieve, slimme zorgzame jongen. Samen met zijn twee- eiige tweeling zusje Ecrin, zijn ze op 13 november 2009 ter wereld gekomen. Een dag om nooit te vergeten, Yigit was een minuut eerder geboren! Wat een vreugde in onze familie, de eerste tweeling van de familie Kocyigit. Door de hele familie werden ze bewonderd.

Yigit die altijd wel rustig is en Ecrin hoorde je door het huis krijsen. Ecrin pikte dingen sneller op dan Yigit, ze was al erg zelfstandig! Yigit gaat nergens heen zonder zijn zusje, hij doet het liefst alles met Ecrin samen!

Het begin

Toen Yigit 1 jaar was wilde hij nooit drinken, of hij dronk wel goed en spuugde alles echt alles weer uit! Zo ging het altijd met Yigit. Later werd hij in het ziekenhuis opgenomen voor een buik onderzoek. Met een kabeltje werd er naar zijn buik gekeken helaas kwam hier de eerste medische fout en werd het kabeltje in zijn longen geprikt waardoor hij alleen maar meer last kreeg. Een kind van een jaar is moeilijk te begrijpen, zo zeiden de artsen dat er niks aan de hand was en mochten we naar huis. Dagen, weken, maanden gingen voorbij, het was over, Yigit had geen last meer.

November 2012

Yigit was ineens heel erg veel af gevallen, zwart onder zijn ogen en een vermoeide houding. Er kwamen dagen dat hij heel erg rustig en moe was, en ook dagen dat hij boos was en woede aanvallen kreeg. Yigit, het kindje dat altijd graag buiten aan het spelen was, wilde opeens gaan slapen tijdens speeltijd! We moesten hem echt naar de huisarts brengen want dit is niet goed, dit is niet hoe onze Yigit altijd was. De huisarts klopte met haar vingers op zijn buik, je hoeft je geen zorgen te maken zei ze, het is verharde ontlasting en daardoor voelde hij zich niet lekker in zijn vel. Je vertrouwt je huisarts en neemt je kind mee naar huis met medicijnen voor zijn ontlasting

Een weekje later gingen we weer naar de huisarts met de klacht dat Yigit steeds moest overgeven, Het advies van huisarts was dat het aan maagzuur kon liggen, en daarvoor kreeg hij medicijnen. Anderhalve week later gingen we weer terug naar de huisarts met de klacht dat Yigit na een hapje eten aangaf dat hij buikpijn had en niet kon eten, en dat was volgens de huisarts wel normaal, soms hebben kinderen geen trek. We zeiden nog dat we een echo wilden maken, maar ze vond het niet nodig omdat er volgens haar niets aan de hand was.

Enkele maanden later

Ook nu gingen de maanden weer snel voorbij maar Yigit was nog steeds niet goed, en in onze ogen ging het er met hem steeds slechter aan toe. Yigit die het liefst de hele dag bezig was met activiteiten, buiten spelen, fietsen, rondjes rijden met zijn kar, naar de speeltuin, in de zandbak spelen. Opeens wilde hij niks meer, zelf niet naar de peuterspeelzaal. Terwijl zijn zusje altijd met heel veel zin naar de peuterspeelzaal ging, wilde hij thuis blijven! “Mama ik wil niet, ik ben moe!” raar want in het begin verheugde hij zich er enorm op. Hij was ook erg moe, terwijl zijn zusje op de peuterspeelzaal was deed hij een dutje thuis. De maat was vol

Wij kwamen nu zo vaak voor Yigit bij het huisarts en elke keer werd er gezegd dat we ons te veel zorgen maakte en dat het nergens voor nodig was. Tot dat de maat vol was bij mij en ik voor een doorverwijzing gevraagd heb. Maar dat gebeurde niet zo snel, want de huisarts ging er niet mee akkoord. Of hij moest uitgedroogd zijn, want dan zou het met spoed opgenomen worden. Maar Yigit had volgens de huisarts niks ergs, verharde ontlasting dat was alles! Maar ik gaf het niet op, en vroeg nogmaals om doorverwijzing. Ik kreeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis in Venlo, maar dat wilde wij niet, daar hadden we geen goede ervaringen mee. Wij wilden een doorverwijzing naar het UMC- Radboud het, Kinderziekenhuis!

Toch naar het UMC Radboud

Later kreeg ik toch een doorverwijzing, maar die wilde ze niet zelf opsturen. Want volgens de huisarts zou het allemaal geld kosten om het te faxen. Toch vroeg ik of ze het wilde sturen en dat ik de kosten wel zou betalen, maar nee hoor dat hielp ook niet. Ze was er ook van overtuigd dat, als ze Yigit naar het UMC zou doorverwijzen, dat de artsen daar raar zouden opkijken omdat ze een gezond kind naar een groot ziekenhuis stuurt.

Toevallig had mijn jongere zusje een afspraak bij het UMC Radboud, dit was op 31 mei. Omdat onze vader niet mee kon, ben ik maar meegegaan samen met onze moeder. Daar had ik besloten om mijn kans te wagen bij de kinderafdeling. Bij de receptie aangekomen gaf ik eerst de doorverwijzingsbrief en zei dat ik een afspraak wilde voor mijn zoon. Wat hadden wij een geluk zeg, toevallig was er een afspraak geannuleerd voor de week erna! Dus er was een plekje vrij voor ons, donderdag over een week konden we meteen komen met Yigit. Na heel veel moeite bij de huisarts was het bij UMC binnen 10 minuten geregeld en hadden we eindelijk een afspraak.

Juni 2013

Op 5 juni kwam mijn moeder langs, Yigit en Ecrin waren druk bezig met spelen. Yigit kwam daarna de woonkamer in, hij was moe en wilde bij oma op schoot liggen en vroeg aan zijn oma of ze zijn buik wilde masseren, dat vond die erg fijn. Mijn moeder voelde na 5 minuten masseren een bobbeltje in de buik van Yigit. Ze schrok en dacht dat hij iets had doorgeslikt! Opeens zakte het bobbeltje weer weg, ze bleef maar door voelen maar het bobbeltje was weg!

Donderdag 6 juni gingen wij naar het UMC – Radboud,, Ecrin hadden we bij opa achtergelaten. Nadat mijn moeder dat bobbeltje had gevoeld, maakte ze zich ernstig zorgen en wilde graag mee. Yigit kreeg lichamelijk onderzoek en daarna volgde het gesprek met de 2 artsen. Maar ook hier werd er niks gevonden, Yigit had niks volgens de dokter. Hij lijkt mij gezond zei de dokter, terwijl Yigit aan het spelen was. Het is normaal dat een kind af gaat vallen dat is bij elk kind. Maar oma, gaf aan of ze weer wilde gaan kijken want ze had echt iets gevoeld. De stagiaire wilde dat wel doen, na even wachten voelde zij het ook! De arts wilde ook voelen en ook hij voelde iets. Hierna werd er meteen een echo gemaakt, nadat we klaar waren zaten we weer in de kamer. Terwijl de arts de uitslagen bekeek, waren wij aan het wachten in de kamer. Na een lange tijd wachten kwam hij terug dit keer met de stagiaire en nog 2 andere artsen. Ze keken verdrietig en wisten niet echt hoe ze het moesten vertellen. We kregen te horen dat Yigit inderdaad ziek is, en niet zo’n beetje ook.

Yigit heeft kanker

Yigit is ernstig ziek, hij heeft kanker. Hij heeft een grote tumor in zijn buik, de dokter probeerde het op een rustige manier over te brengen. Maar nadat ik kanker hoorde, hoorde ik niks meer, ik zag niks meer. De wereld werd onder mijn voeten vandaan gehaald, ik was opeens weg, in een groot zwart gat voelde ik me! Ik kon het niet geloven, alles was opeens helemaal veranderd, alles!

Na donderdag kwamen vele andere onderzoeken, we hadden opeens een ziekenhuis leventje. Yigit vond het eng, elke keer als er iemand de kamer binnen liep met een wit pak, begon hij te huilen! Want dan zou hij weer prikjes krijgen, dacht hij. Hij kon er maar niet aan wennen om in het ziekenhuis te overnachten. Hij heeft wekenlang gehuild, het deed me erg veel pijn, om hem zo te zien.

Na een paar dagen was het bevestigd, Yigit heeft een zeldzame kinderkanker genaamd Neuroblastoom stadium 4 met uitzaaiing naar de botten. Dit betekend een 20% overlevingskans voor Yigit.

Een betere behandeling

Maar gelukkig is er in Amerika een vervolgbehandeling genaamd immunotherapie, dit vindt plaats in Philidelphia in het CHOP (Children Hospital of Philidelphia). Dit is een bijzonder groot ziekenhuis waar veel expertise aanwezig is op het gebied van neuroblastoom en kinderkanker. Bij de immunotherapie krijgen kinderen medicijnen die ervoor zorgen dat de tumor niet meer kan groeien en zich kan verspreiden. Deze therapie verhoogt de kansen met ruim 20%. De overlevingskans voor een kind met een behandeling in Nederland, in combinatie met de immuuntherapie in Amerika is 40%.
Ook Yigit gaat hopelijk naar het CHOP , hij zal 9 a 12 maanden of misschien wel langer daar verblijven met zijn ouders. Daarom zijn we met familie en vrienden Stichting Yigit begonnen, zo kunnen we geld inzamelen zodat zijn reis naar Children’s Hospital of Philadelphia (CHOP) financieel mogelijk word gemaakt. Jaarlijks treffen 25 kinderen Neuroblastoom , Yigit is daar een van! Uiteindelijk zullen er maar 5 kinderen overleven. We hopen dat Yigit ook een van de 5 kinderen word!

InshaAllah
Pray For Yigit!

U kunt mij helpen door te doneren